کد مطلب : 1839
تاریخ انتشار : یکشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۹۶ - ۱۳:۴۸
- بازدید

به رنگ بربریت

به رنگ بربریت
شنیدن متلک و الفاظ توهین‌آمیزی که اغلب نگاه جنسیتی نیز بر آن غالب است، دیگر برای اکثر زنان به امر عادی و روزمره تبدیل شده است. آن‌طور که خبرآنلاین آمار داده است، مزاحمت توسط اتومبیل‏‌هاى شخصى ۹۲درصد، مزاحمت کلامى ۹۰درصد، مزاحمت لمسى ۷۵درصد و مزاحمت لمسى در وسایل نقلیه ۶۳درصد به ترتیب داراى بیشترین فراوانى در بین آزارهای خیابانی علیه زنان بوده است. با توجه به آمار بالای آزارهای خیابانی در کشور، بدون شک در جامعه زنی یافت نمی‌شود که طعم تلخ این آزارها را نچشیده باشد. این قبیل خشونت‌ها چنان عادی شده‌ است که حتی گاهی به نظر می‌آید قبح خود را نیز از دست داده باشد.؛

Bildresultat för ‫آزارهای خیابانی زنان‬‎همدلی| آذر لطفی- «احساس امنیت در شهر حق زنان است» این شعاری است که روی پوستر با زمینه زردرنگ حک شده است. این نوع پوسترهای زردرنگ که همگی با گرافیگ شبیه به هم، و هر کدام حاوی پیام‌هایی در زمینه متوقف کردن آزار خیابانی زنان است، چند وقتی است که فضای شبکه‌های اجتماعی را به اشغال خود در آورده است. گویا کنش‌گران حوزه زنان با طراحی این پوسترهای قصد دارند به جنگ آزارهای خیابانی زنان بروند و این پوسترهای زردرنگ زبان زنانی باشد که تا به حال نتوانسته‌اند تجربه‌های تلخ خود را از مزاحمت‌‌های خیابانی به گوش دیگران برسانند.
تعدادی از فعالان حقوق زنان در قالب «گروه هم‌اندیشی زنان» این پوسترهای زردرنگ را طراحی کرده‌اند که حالا با استقبال زیادی در میان کاربران شبکه‌های اجتماعی روبه‌رو شده است و حتی پای این طرح به دفتر مسئولان بلندپایه شهری و کشوری باز شده است. این پوسترها تا به‌حال به بعضی از اعضای شورای شهر و مشاور امور زنان شهردار تهران ارائه شده و در روزهای گذشته تعدادی از این پوسترها در بعضی از دانشگاه‌ها نیز نصب شده است. چنین طرح‌هایی را می‌توان حاصل فعالیت‌های چندین‌ساله زنان ایران دانست که اکنون از طریق هم‌اندیشی زنان به جامعه ارائه شده است. استقبال گسترده از این پوسترها از سوی زنان، می‌تواند نشانگر همذات‌پنداری بسیاری از آنان باشد که طبق آمارها در طول عمرشان بارها با انواع آزارهای خیابانی روبه‌رو شده‌اند. آزارهایی که ممکن است با سکوت زنان شیوع بیشتری پیدا کرده باشد. قصه تلخ ماجر اینجاست که در بسیاری از مواقع تماشاگران این خشونت‌ها هم در برابر آن سکوت‌‌ می‌کنند و با سکوت خود به شیوع بیشتر آن کمک می‌کنند.
کنشگران حقوق زنان امیدوارند با طراحی و انتشار این نوع پوسترها بتوانند در زمینه متوقف کردن آزارهای خیابانی زنان کشور، فرهنگ‌سازی کنند. چرا که به این اصل اعتقاد دارند که نخستین گام برای احقاق حقوق برابری زن و مرد، فراهم کردن بستر امن برای حضور نیمی از جامعه در فضای شهری‌ست.
آمارها چه می‌گویند
خشونت و آزارهای خیابانی علیه زنان پدیده نوظهوری نیست. شنیدن متلک و الفاظ توهین‌آمیزی که اغلب نگاه جنسیتی نیز بر آن غالب است، دیگر برای اکثر زنان به امر عادی و روزمره تبدیل شده است. آن‌طور که خبرآنلاین آمار داده است، مزاحمت توسط اتومبیل‏‌هاى شخصى ۹۲درصد، مزاحمت کلامى ۹۰درصد، مزاحمت لمسى ۷۵درصد و مزاحمت لمسى در وسایل نقلیه ۶۳درصد به ترتیب داراى بیشترین فراوانى در بین آزارهای خیابانی علیه زنان بوده است. با توجه به آمار بالای آزارهای خیابانی در کشور، بدون شک در جامعه زنی یافت نمی‌شود که طعم تلخ این آزارها را نچشیده باشد. این قبیل خشونت‌ها چنان عادی شده‌ است که حتی گاهی به نظر می‌آید قبح خود را نیز از دست داده باشد.
آزار خیابانی یا تعریف و تمجید
با توجه به شیوع آزارهای زنان در سطح جامعه، این‌طور به ‌نظر می‌رسد که مردم ‌آزارهای زبانی و جسمی علیه زنان در خیابان را تقبیح نمی‌کنند و حتی اغلب والدین به فرزندانشان توصیه می‌کنند در برابر این آزارها خود را به نشنیدن بزنند و سکوت کنند. حتی چند سال پیش از پژوهشی سخن به میان آمد که آزارهای کلامی که در کوچه و خیابان نثار زنان می‌شوند برای برخی از دختران نوجوان خوشایند است و به آنان حس اعتماد به نفس می‌دهد، به این معنی اگر دختری از سوی پسری متلک نشنود این ذهنیت در او ایجاد می‌شود که مورد توجه واقع نشده است. جامعه‌شناسان حوزه زنان در در مقابل نتیجه شگفت‌آور این پژوهش توصیه کردند که باید به دختران از سن پایین آموزش داده شود که متلک شنیدن تعریف از آنان نیست، بلکه تجاوز به حریم آنان است تا یک ضد ارزش برای آنان ارزش تلقی نشود.
استقبال از پوسترها نشانگر رنج جامعه از آزار زنان است
«مینو مرتاضی‌لنگرودی» که از اعضای گروه هم‌اندیشی زنان است، گروهی که طراح پوسترهای مذکور است در رابطه با پدیده خشونت‌های کلامی به رسانه‌ها گفت:«خشونت پدیده‌ای فرهنگی است و برای منع آن در وهله اول باید از ابزار فرهنگی استفاده کرد. هدف کنشگران مدنی هم تاثیرگذاری بر فرهنگی است که خشونت را امری طبیعی و ذاتی انسان می‌داند. جالب اینجاست فرهنگی که خشونت انسان علیه انسان برای حفظ امنیت شخصی را ذاتی و طبیعی تلقی می‌کند، از زنان می‌خواهد که در برابر خشونت علیه‌شان عکس‌العمل انسانی نشان ندهند. بدیهی است که نخستین گام برای حل مسائل اجتماعی نقد فرهنگی است. گام دیگر آموزش فرهنگ درست رفتار فردی در مدارس و آموزش رفتار جمعی در خیابان‌ها، اتوبوس‌ها و مترو و تاکسی‌هاست.
او با تاکید بر این‌که در همین چند روز گذشته، استقبال زیادی از این طرح‌ها شده است، می‌گوید: «استقبال وسیع از این طرح‌های ساده و همه فهم بیانگر این واقعیت است که جامعه هم از خشونت علیه زنان رنج می‌برد. مردم و حتی آنها که مرتکب خشونت زبانی و بدنی علیه زنان می‌شوند، خوب می‌دانند که خشونت علیه زنان، محدود به زنان نمی‌ماند و دامان کل جامعه را می‌گیرد.» این عضو گروه هم‌اندیشی زنان، از استقبال ارگان‌های مختلف از این نوع فرهنگ‌سازی خبر می‌دهد و می‌گوید: «حمایت‌های محافظه‌کارانه‌ای توسط دستگاه‌های مختلف از این طرح شده است. با شهرداری هم گفت‌وگوهایی صورت گرفته و به ‌نظر می‌رسد کم‌هزینه‌ترین راه برای آموزش منع خشونت‌ها و آزارهای جنسی و کلامی در خیابان خواهد بود.»
واکنش به پوسترهای منتشر شده
وقتی پوسترهای حمایت از زنان در برابر آزارهای خیابانی منتشر شد، با واکنش‌های زیادی مواجه شد. در کنار همه حمایت‌ها و نظرات موافقی که از انتشار این پوسترها اعلام شد، عده‌ای هم به انتشار آنان انتقاد داشتند. انتقاد آنها به قرارگرفتن ماده قانونی ۶١٩ قانون مجازات اسلامی بود. براساس این ماده که در طراحی پوسترها نیز لحاظ شده، آمده است» «هرکس در اماکن عمومی یا معابر معترض یا مزاحم اطفال یا زنان بشود یا با الفاظ و حرکات مخالف شئون و حیثیت به آنان توهین کند، به حبس از ٢ تا ۶ماه و تا ٧۴ ضربه شلاق محکوم می‌شود.» مخالفان انتشار این پوسترها اعلام کردند که استفاده از این ماده قانونی، به معنی حمایت از مجازاتی خشن است. مینو مرتاضی‌لنگرودی، در جواب انتقادات مخالفان به «شهروند» گفته بود که: «مجازات شلاق که قانونگذار برای مرتکبان خشونت‌ها و آزارهای کلامی و جسمی خیابانی وضع کرده، مجازاتی قهقرایی است. چنین کیفری زیبنده انسانی که قرار است با مجازات یا از ترس مجازات از ارتکاب آزار و خشونت‌های خیابانی منع شود و بازگشت پیروزمندانه و اخلاقی به جامعه داشته باشد، نیست.» او در توضیح بیشتر اضافه می‌کند که یادآوری این قانون، به معنی تایید آنها نیست. برای نشان‌دادن این واقعیت است که قانونگذار آن، صرفا ناهنجاری را دیده و مجازات تعیین کرده، اما توجهی  به فرهنگ‌سازی برای داشتن شهر ایمن و جلوگیری از شیوع خشونت از طریق رفتارهای فرهنگی جایگزین نداشته است.
ناآگاهی مردان دلیل آزار خیابانی
«فرناز آزادی» جامعه‌شناس در چند روز گذشته، مانند اغلب کاربران شبکه‌های اجتماعی شاهد به نمایش در آمدن پوسترهای فرهنگ‌سازی برای پایان آزارهای خیابانی علیه زنان در فضای مجازی بوده است. او طراحی این پوسترها را اقدامی مثبت می‌داند و به باور او این اقدام فرهنگ‌سازی درست در جهت کاهش این خشونت‌ها است.
آزادی در این زمینه به همدلی گفت:«خشونت خیابانی که غالبا از سوی مردان به زنان و دختران جامعه تحمیل می‌شود، از ابعاد مختلف قابل بررسی است. در بعضی مواقع اعمال خشونت‌های کلامی و جسمی ریشه در فرهنگی اشتباه در میان برخی از مردان آزار‌گر دارد. برخی از مردانی که با این روش به آزار زنان می‌پردازند آن را نشانه مردانگی و بزرگ شدن خود می‌دانند و اگر مردی در این زمینه با آنان همراهی نکند آن را بی‌عرضه و بزدل می‌دانند.»
وی تاکید کرد: هنوز بخش زیادی از جامعه ایرانی، نسبت به حقوقی که از زنان ایرانی سلب می‌شود یا رفتارها و هنجارهای غلطی که باعث خشونت علیه آنها می‌شود، آگاهی چندانی ندارند. عده دیگری از مردان آزارگر، حتی این آزارها و خشونت‌ها را مصداق خشونت علیه زنان نمی‌دانند. در واقع آنان به زشتی کار خود آگاه نیستند.»
این جامعه‌شناس افزود:در مطالعه‌ای که در این زمینه چند وقت پیش از سوی برخی از همکاران جامعه‌شناس انجام شد برخی از مردان از تاثیر منفی این خشونت‌های خیابانی برای زنان اظهار تعجب کرده بودند. نزدیک به ۷۰ درصد جامعه هدف در آن تحقیق نمی‌دانستند خشونت‌های کلامی می‌تواند مصداقی از خشونت علیه زنان باشد و این مساله نشان‌دهنده یک واقعیت تلخ است؛ نبود آموزش‌های عمومی کافی در حوزه حقوق انسانی زنان ایرانی در جامعه. بدون شک اطلاع‌رسانی در جهت بالا بردن میزان آگاهی مردان آزارگر و به‌طور کلی شهروندان جامعه در هر زمینه‌ای از جمله این موضوع مورد بحث می‌تواند تاثیر‌گذاری بالای داشته باشد.

برچسب ها :

ناموجود