کد مطلب : 1580
تاریخ انتشار : یکشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۶ - ۱۴:۵۱
- بازدید

روزنامه های تهران، راه پایان دادن به ناآرامی‎ها کدام است؟

روزنامه های تهران، راه پایان دادن به ناآرامی‎ها کدام است؟

روزنامه‌های تهران صبح یکشنبه ۱۰ دی در صفحات اول خود درباره سومین روز اعتراضات بیشتر به عنوان تحلیل و گمانه زنی نوشته‌اند. عکس‌های کم و گزارش‌های کمتری درباره ناآرامی‌ها در این روزنامه‌ها منعکس شده است. در بین مقالات که در این باره در روزنامه‌ها دیده می‌شود و مصاحبه‌هایی که با سیاستمداران و کار‌شناسان انجام شده

روزنامه‌های تهران صبح یکشنبه ۱۰ دی در صفحات اول خود درباره سومین روز اعتراضات بیشتر به عنوان تحلیل و گمانه زنی نوشته‌اند. عکس‌های کم و گزارش‌های کمتری درباره ناآرامی‌ها در این روزنامه‌ها منعکس شده است. در بین مقالات که در این باره در روزنامه‌ها دیده می‌شود و مصاحبه‌هایی که با سیاستمداران و کار‌شناسان انجام شده است که تفسیرهای متنوعی بر اساس نحله‌های فکری موجود، دیده می‌شود.

تیتر و عکس یلدا معیری - جامعه فرداحق نشر عکسJAMEEFARDA
Image captionتیتر و عکس یلدا معیری – جامعه فردا

راه دوم

جامعه فردا در سرمقاله خود نوشته: حوادث سه روز اخیر کشور یکبار دیگر لزوم تجدیدنظر در چگونگی اداره کشور و روبه‌رو شدن حکومت با مردم را در مقابل ما قرار داده است.اکنون روشن شده است اکثریت شهروندان این کشور کسانی نیستند که هنگام شعار دادن علیه رئیس‌جمهوری از آنها فیلم گرفته می‌شود.

به نظر این مقاله: اکثریت شهروندان کسانی هستند که کارنامه حکومت ما را با عملکردهای اجزای مختلف حکومت در عرصه اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی می‌سنجند و با فسادی که همه ما پذیرفته‌ایم بخش اعظم دستگاه را آغشته کرده، با عملکردهای نابخردانه اقتصادی، با سختگیری‌های بی‌مورد اجتماعی و فرهنگی و با بی‌عدالتی در رفتارها مخالفند. اکثریت از نارسایی‌ها ناراضی است و فرصتی برای ابراز این نارضایتی و پیگیری مطالبات خود می‌جوید.

سرمقاله جامعه فردا ضمن تحسین از افسرانی که در روزهای گذشته با خویشتن داری به مهار خشم ها مشغول بودند نوشته بیش از دو راه وجود ندارد؛ یا باید مطالبات و نارضایتی‌ها را نفی و سرکوب کرد و یا با جامعه وارد دیالوگ سازنده شد. باید به جامعه گفت می‌تواند تقاضایش را ــ‌ هر چه که هست ــ به زبان بیاورد و حرفش را نخورد.

و خلاصه این که: باز کردن این راه خردمندانه دوم را نباید به دست کسانی سپرد که به خاطر رأی شش ماه پیش مردم از آنها کینه دارند. باز کردن این مسیر را، پیش از آنکه دیر شود، باید به کسانی سپرد که می‌توانند علاقه و میل مردم به این جمهوری را تکرار کنند. زمان آشتی ملی فرا رسیده است.

موج سواری سیاسی

محمد جواد اخوان در روزنامه جوان نوشته همزمان با ناآرامی های این روزها در چند شهر برخي تلاش كرده‌اند اين‌گونه تجمعات را سياسي قلمداد كنند و تأويل و تفسيرهاي سياسي از ريشه‌ها و پيام‌هاي آن ارائه دهند. برخي دولتمردان همچون معاون اول رئيس‌جمهور، آن‌را به مخالفان دولت منتسب كرده‌اند و ضدانقلاب خارج نشين و سلطه گران بين‌المللي نيز از فرصت استفاده كرده و اين تجمعات اعتراضي را بر ضد جمهوري اسلامي معرفي مي‌كنند. در اين ميان بايد گفت درك واقعيت‌هاي اين‌گونه ناآرامي‌ها و فهم صحيح از آن‌ يك ضرورت جدي در جهت حل معضل است.

روزنامه نزدیک به سپاه پاسداران در گزارش ناآرامی ها نوشته: دو سنخ از افراد با خاستگاه و مطالبات گوناگون بودند. يك بخش اكثريت كه عمدتاً از طبقه متوسط به پايين و محروم و مستضعف که عمدتاً حاشيه‌نشين هستند، عمده مطالبات اينان از جنس معيشتي و اقتصادي همچون حل مشكلات بانكي، بيكاري، تورم و … است. اقليتي البته فعال‌تر نيز در اين تجمعات حضور دارد كه شامل هواداران سياسي گروه‌هاي ضدانقلاب و تعدادي از اراذل‌واوباش نشان‌دار هستند. هرچند طيف اول از بلاتكليفي اقتصادي و معيشتي به ستوه آمده و لب به اعتراض مي‌گشايند، اما حضور طيف دوم بيشتر با مقاصد سياسي يا ماجراجويي رقم مي‌خورد.

جوان معتقدست: متأسفانه در عمل اكثريت با مطالبه اقتصادي به دليل فقدان تجربه سياسي لازم يا اعتمادبه‌نفس كافي در اين تجمعات در نقش پيرو ظاهرشده و هدايت و شعاردهي‌ها توسط طيف دوم انجام مي‌گيرد. نتيجه روشن اين نسبت را مي‌توان در شعارهاي ساختارشكنانه و يا بعضاً بي‌محتوا و كم‌ارزشي كه در اين تجمعات داده مي‌شود مشاهده كرد.

کارتون مسعود ضیایی زردخشویی - قانونحق نشر عکسGHANOON
Image captionکارتون مسعود ضیایی زردخشویی – قانون

دوست و دشمن رییس جمهور

جعفر بلوری در کیهان موضوع را حل شده می داند و احتمال می دهد وضعیت اقتصادی که امروز بر کشور حاکم شده، به عمد بر مردم تحمیل کرده باشد. چرا که دولت متاسفانه در این مدت هیچ‌گاه با فتنه‌گران مرزبندی نکرده است، فتنه‌گرانی که در بدنه دولت نفوذ کرده‌اند و سابقه دادن گرای تحریم‌ها به آمریکا برای ایجاد نارضایتی عمومی را در پرونده سیاه خود دارند.

از دید تحلیلی امنیتی این روزنامه تندرو: جریانی در بدنه دولت نفوذ کرده که چه در انتخابات شکست بخورند و چه پیروز شوند، جامعه را به آشوب می‌کشانند. آن از سال ۸۸ و این هم از سال ۹۶ این جریان هیچ ابایی ندارد دولت را رحم اجاره‌ای بخواند و بنویسد باید از روحانی هم عبور کرد. این دلایل را دوباره مرور کنید و در کنار ماجرای فیش‌های نجومی و ذخیره انقلاب خواندن این حرامخواران قرار دهید. آیا معیشت مردم را به گروگان نگرفته‌اند؟

کیهان یک احتمال هم بر نتیجه گیری خود افزوده: امروز شاید می‌خواهند بگویند، اگر در مسائل منطقه‌ای امتیاز ندهیم، وضعیت همین خواهد بود که می‌بینید. گروگان‌گیرهای معیشت مردم این بار می‌خواهند دولت را به دادن امتیازهایی در منطقه وادار کنند. این را می‌توان از شعارهای آن چند صد نفر و رسانه‌های معاندشان فهمید و همینطور از اظهارات برخی فتنه‌گران که نگران فیلتر شدن آن چند کانال معلوم‌الحال هستند.

وظايف دولت در برابر مردم

اما یک فعال اصلاح طلب در مقاله ای در اعتماد از دولت می خواهد به گونه ای دیگر با ناآرامی ها برخورد کند، چرا که به هر حال در سطح جامعه در مورد مسائل اقتصادي و معيشتي نارضايتي‌هايي وجود دارد. اين مي‌تواند منشا نارضايتي‌هايي شود. سابقه جامعه ايران نشان نمي‌دهد كه مردم بخواهند مطالبات خود را از راه‌هاي غيرمنطقي دنبال كنند. در اين تحركات اخير اتفاقاتي افتاد كه نمي‌توان آنها را به راحتي اعتراضات مردمي ناميد. برخي شعارها و اعلام مواضع به خوبي مشخص مي‌كند پشت آن دست‌هايي است.

مرتضی مبلغ در این مقاله دست هایی که می خواهد دولت را زمین گیر کند به گونه ای دیگر توصیف کرده و نوشته: تندروها وارد بازي خطرناكي به خاطر اهداف ضد دولت و ضدملي خود شدند. ممكن است شروع اين بازي خطرناك را آنها مديريت كنند اما مديريت وسط و پايان اين ماجرا به دست آنها نيست. اين مساله بايد مورد توجه قرار گيرد.

توصیه نویسنده مقاله اعتماد این است که: دولت جدي‌تر به مشكلات مردم رسيدگي كند و به هيچ‌وجه حركت‌هايي را كه مي‌تواند دامن به نارضايتي بزند مرتكب نشود. رييس‌جمهور و دولتمردان بايد حرف‌هاي دلسوزان جامعه و صاحب‌نظران را گوش دهند. راجع به نقطه‌ضعف‌هاي دولت همچون چينش كابينه، انتخاب استانداران، نحوه بودجه‌ريزي، مسائل اقتصادي و تيم رسانه‌اي دولت تذكراتي داده شد — و خلاصه این که دولت اجازه ندهد تندروها بتوانند به اين شكل گسترده ميدان‌داري كنند و دلسوزانه به خواسته‌هاي مردم گوش كند.

زلزله و اعتراضات اخير

شهروند در ابتدای سرمقاله خود پرسیده: چرا از وجود چند اعتراض شوكه مي‌شويم؟ اصولا چرا انتظار نداريم كه مردم معترض باشند؟ مگر صاحب حكومت مردم نيستند، پس چرا حقي ندارند معترض باشند؟ كدام كشور حتي توسعه‌يافته و مرفه را مي‌توان پيدا كرد كه مردم آن‌جا اعتراض نكنند؟ پس چرا نگران مي‌شويم يا چرا اعتراضات با افراد محدود و موضوعات خاص به‌سرعت تبديل به اعتراضات گسترده با موضوعات عام و كلي مي‌شود؟ پاسخ اين است كه اعتراضات مثل زلزله است.

به نوشته این مقاله: اگر انرژي داخل زمين این امكان را داشته باشد كه همواره تخليه شود و مثلا زلزله‌هايي بیاید که با قدرت حتي تا ٤ريشتر اندكي ترس ايجاد مي‌كند، در نهايت خساراتي بر جا نمي‌گذارد. بنابراين وجود راه‌هايي براي تخليه انرژي زمين و پاسخ مثبت دادن به آنها، مي‌تواند مانع از شكل‌گيري انرژي‌هاي متراكم و وقوع زلزله‌هاي قوي شود. همان‌طور كه زلزله ٥ريشتري جنوب‌غرب تهران همه را نگران كرد ولي خسارت خاصي ايجاد نكرد.

شهروند یكي ديگر از وجوه تشابه اعتراضات مردمي و زلزله را فعال‌شدن گسل‌هاي همجوار زلزله می بیند. گسل‌هاي سياسي، اجتماعي و فرهنگي ظرفيت فعال‌شدن به وسيله گسل اقتصادي و معيشتي را دارند. خوشبختانه وجود حداقلي از رقابت‌هاي انتخاباتي، اين امكان را فراهم مي‌كند كه انرژي بخش سياسي البته فقط تا حدودي تخليه شود ولي گسل‌هاي اجتماعي و فرهنگي اهميت قابل‌توجهي دارند، هرچند در ايران شرايط به‌گونه‌اي است كه مرزهاي مشخصي ميان اين چهار مقوله نمي‌توان كشيد.

نتیجه رادیکالیزم چه خواهد بود؟

محمد توکلی در سرمقاله بهار نوشته: واقعیت آن اسـت که برخلاف آنچه در فضاى مجازى مطرح شده است اعتراض های این چند روزه آنقدرها هم که تصور مى شود در بین همه اقشار جامعه فراگیر نبوده و هنوز مورد استقبال متن جامعه قرار نگرفته، در نتیجه تصورات خامى همچون آنکه این قبیل تجمعات اعتراضى سـبب تغییرى بزرگ در سـاختار سیاسى کشور مى شود بیشـتر از آنکه مبتنى بر واقعیات باشـد شبیه به یک شوخى است.

نویسنده سپس پرسیده حال و در چنیـن شـرایطى نتیجه ملموس ایـن اعتراضات چه خواهد بـود؟ و پاسخ داده: با توجه به تجارب گذشـته مىتوان گفت نتیجه قطعى اعتراضات روزهاى اخیر در دو حوزه سیاسى و اقتصادى فضا را به سمت و سویى خواهد برد که نه تنها آنچه در خواسـته هاى این گروههاى معترض بیان شـده است محقق نمى شود بلکه حرکت هایى در نقطه مقابل این خواسته ها رخ خواهد داد.

سرمقاله بهار اشاره کرده: برخى گروههاى تندروى ذىنفـوذ، در مواقعى که صداى اعتراضات از حد مشخصى فراتر مى رود اولین راه مواجهه با آن را در برخوردهاى قهرى و انسداد فضاى سیاسى مى دانند و به همین دلیل مى توان به راحتى پیش بینى کرد که اعتراض این دفعه هم نتیجه اى جز افزایش فشار محدودیتها براى جریانات اصلاحى و میانه رو در پى نخواهد داشت. به عنوان نمونه در روزهاى اخیر شـنیده ها از فشـار شدید برخى نهادها بر دولت براى فیلترینگ تلگرام خبرمى دهد.

در مورد حل معضلات اقتصادی مانند بیکاری و ایجاد رونق اقتصادی هم نویسنده معتقدست: راهى جز جذب سرمایه وجود ندارد و بدیهى است که صاحبان سرمایه نیز در جایى که دچار التهاب و تنش است پاى خود را نخواهند گذاشت. نتیجه مشـخص این اعتراضات کور، در حوزه اقتصادى نه کاهش مشـکلات مردم بلکه اتفاقا افزایش چنین مشکلاتى است.

مجوز اعتراض؟

محمد‌رضا ستوده در ستون طنز جهان صنعت سخن وزیر کشور را نقل کرده که از معترضان خواسته درخواست تجمع بدهند تا بررسی می‌شود. وی تجسم کرده که یکی از معترضان به وزارت کشور رفته تا برای اعتراض مجوز بگیرد.

معترض: سلام. من و یه چند هزار نفری که دم در هستن می‌خواستیم به دلیل عملکرد شما که باعث بیکار، فقیر، ضعیف، افسرده، بدبخت و مفلوک شدن ما شده اعتراض کنیم.

کارمند: به چی میخواین اعتراض کنین؟

معترض: به بیکاری و فقیری و افسردگی و بدبختی و مفلوکی و اگه ناراحت نمی‌شید، تا حدودی نبود آزادی بیان!

کارمند: به کی می‌خواین اعتراض کنین؟

معترض: به خودِ شما دیگه

کارمند: راستی ببینم گفتی چند هزار نفر پایینن؟!

معترض: بله

کارمند: شما که همین الانم تجمع غیر‌قانونی کردین!

معترض: اومدیم مجوز بگیریم دیگه

کارمند: خب الان همین تجمعتونم غیر‌قانونیه دیگه

معترض: هنوز اعتراض نکردیم که…اومدیم مجوز بگیریم واسه تجمع

کارمند: نه دیگه.. شما قبلا باید یه مجوز می‌گرفتین واسه جمع شدن که بیاین یه مجوز بگیرین واسه تجمع!

معترض: خب برای اونم باید باز جمع بشیم!

کارمند: آدم باهوشی هستی…اونم یه مجوز دیگه می‌خواد!

کارتون طراوت نیکی - قانونحق نشر عکسGHANOON
Image captionکارتون طراوت نیکی – قانون

تزيين نقش ايوان

عبدالجواد موسوي در ستون هفتگی خود در اعتماد نوشته: اهل سياست بايد هر تهديدي را تبديل به فرصت كند. منكر شدن تهديد يا وارونه ديدن آن نه تنها فرصتي پديد نمي‌آورد بلكه ممكن است تهديد را به فاجعه‌اي بزرگ و مهار ناشدني بدل كند و همه آرزوهاي اهل سياست را بر باد فنا دهد. مصداق هم برخورد اغلب اهل سياست با اعتراضات خياباني است.

به نوشته این مقاله: دو طرف ماجرا آنقدر زيرك شده‌اند كه بفهمند به جاي برخورد قهري مي‌توان از آن استفاده لازم را برد منتها مشكل اينجاست كه فكر مي‌كنند صرف اينكه اعتراضات خياباني را به گردن رقيب بيندازند كار تمام است. آنچه حقيقتا مغفول است ريشه اعتراضات است و اينكه اعتراضات كار هركس كه باشد نتيجه يكساني دارد. به جاي انگشت اتهام دراز كردن به سوي اين و آن بايد گوشي داشت براي شنيدن. بايد با گوش جان شنيد مردم چه مي‌گويند.

مقاله اعتماد به این جا رسیده که:بايد گروه و جناحي باقي بماند تا بتوانند بر سر منافعش با يكديگر دعوا كنند يا نه؟ اگر سر رشته اين تهديدي كه بعضي‌ها به چشم فرصت به آن نگاه مي‌كنند از دست در رفت و شد آن چه نبايد بشود ديگر نه از تاك نشان خواهد ماند و نه از تاكنشان.

حمایت از زنان، یعنی چه جوری

محمد امین فرشادمهر در ستون طنز روزنامه ایران یک جمله از رییس یک شورای مربوط به امور زنان نقل کرده که نشان داده که بهترین نوع حمایت از زنان آن است که حمایت از زنان خانواده را به مردان بسپاریم. یعنی از نظر ایشان زنی که شوهر، پدر یا برادر دارد، نیاز به قانون ندارد.

طنزنویس توضیح داده: در خیابان مردی به خانمی نگاه می‌کند. مرد همراه خانم که وظیفه حمایت از خانم را به جای قانون به عهده دارد (وگرنه بی‌ادب و بی‌غیرت و شیربرنج است، اصلاً هم شبیه کمال خان نیست)، با کله به سمت مرد حمله می‌کند. مرد دوم می‌گوید چته بابا چرا شاخ می‌زنی. مرد اول می‌گوید چرا نگاه می‌کنی گلابی؟! الان ماشینتو می‌برم پارکینگ خونه‌مون، به شش ماه حبس بدون مرخصی هم محکومت می‌کنم. مرد دوم می‌گوید بابا پای چشمشون کبود بود ناخودآگاه توجهم جلب شد. چی چیو می‌بری؟! مملکت قانون نداره مگه؟

پایان قصه در ستون طنز روزنامه ایران چنین آمده: مرد اولی می‌گوید من آقاشونم وظیفه حمایت از ایشون رو به جای قانون دارم. سپس رو به خانم می‌گوید مگه نه؟ مرد دومی هاج و واج نگاه می‌کند. زن نیز به علت اینکه تا گردن در آتل است نمی‌تواند حرف بزند یا حتی سرش را تکان دهد لذا فقط پلک می‌زند.مرد اول لبخند کریهی می‌زند و می‌گوید از قدیم گفتن سکوت و تکون دادن پلک‌ها نشون‌دهنده رضایته. و مسأله بخوبی و خوشی تمام می‌شود و حق به حق‌دار می‌رسد و زنان در خوشبختی کامل غرق می‌شوند (با لباس کامل).

سال نو میلادی رسید - کارتون فیروزه مظفری در اعتمادحق نشر عکسETEMAD
Image captionسال نو میلادی رسید – کارتون فیروزه مظفری در اعتماد

برچسب ها :

ناموجود